ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ؛ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ..
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ…
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﯿﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﮑﺮ ﺳﺮﻣﺎﺯﺩﻩ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ؛
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻮﺩ…
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛
ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﺮﺩ…!!!
ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻗﺪمی اش ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻡ…
ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ
ﻧﺒﻮﺩ..
ﺍﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﮔﻮﯾﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎ ﻣﺤﻮ ﺷﺪ؛
ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ…
ﺩﺭﯾﭽﻪ ﺍﯼ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ!!!
ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ، ﺫﻟﺖ ﻭ ﺑﯿﭽﺎﺭﮔﯽ..
ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ؛
ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺷﮑﻢ ﺳﯿﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ…
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝ ﺧﻮﺩ، ﭼﻨﯿﻦ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺪ
ﺑﺨﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺩﯾﺪﻡ…!!!
ﺁﺭﯼ،ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺩﺭﺷﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﯾﺶ ﺑﻮﺩ؛
ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺠﺮﺍﯼ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ…
ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮ ﺷﺪﻡ…
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﭘﺮ ﺍﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﺑﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ؛
ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺮﺩ…
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ!!!
ﭘﺴﺮﮎ ﺑﯽ ﭼﺎﺭﻩ…
ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﺮﮎ ﺗﺮﮎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛
ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺒﻮﺩ ﺑﻮﺩ؛
ﺑﯽ ﺣﺲ ﻭ ﺑﯽ ﺭﻧﮓ ﺑﺎ ﻗﻠﺒﯽ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ…
ﺑﯽ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ…
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﻣﯽ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ…
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ”ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺮﺍ”
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ…
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪﻡ..!!!
ﺗﺎ ﺣﺎﻝ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ؟!!!
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ؛
ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﻤﯽ ﺩﯾﺪﻡ..
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ
ﺩﯾﺪﻡ…!!!
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ…
ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺍﯼ ﮔﺬﺷﺖ…
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺳﺘﺶ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ
ﻧﻔﺴﻢ،
ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺣﺲ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ…
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ؟!!
ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪ ﻭ ﺩﺭﺷﺖ ﺍﻧﺪﺍﻡ، ﺑﺎ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﯼ
ﻋﺒﻮﺱ ﻭ ﺧﺸﻦ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺷﺮﻭﺭ، ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻤﺎﻥ ﺁﻣﺪ…
ﺩﺳﺖ ﭘﺴﺮﮎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ:
ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺑﭽﻪ ﺑﺮﻭ ﭘﯽ ﮐﺎﺭﺕ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺍﻣﺸﺐ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﺑﯽ…
ﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ،
ﺣﯿﻒ ﻧﻮﻥ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻩ …
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﻣﺪﻡ، ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﯾﺪﻧﺸﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ…
ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﺩﻧﯿﺎﯾﻢ ﻭ
ﺩﻧﯿﺎﯾﺶ…!!!
نويسنده :شاه احساسات
دیدگاهتان را بنویسید
دیدگاههای کاربران - 0 دیدگاه