محجه البیضاء- فیض کاشانی،ج ۲ ص ۱۰۸

امام سجّاد (ع) عازم حجّ بود از مدینه بیرون آمد و به طرف مکّه حرکت کرد خواهرش حضرت سکینه (س) هزار درهم برای برادرش امام سجّاد فرستاد تا در سفر حجّ مصرف کند. وقتی که امام سجّاد (ع) به پشت سرزمین حرّه ( دو کیلومتری مدینه) رسید آن مبلغ را به آن حضرت رساندند. امام سجّاد (ع) آن هزار درهم را پذیرفت. هنگامی که از آنجا گذشت هنوز چندان دور نشده بود که عدّه ای از فقراء را در آنجا دید همه ی آن هزار درهم را بین آن ها تقسیم نمود و برای خود چیزی از آن نگه نداشت.

یکی از شیعیان به نام داود رقّی میگوید: پسرعمویی داشتم که شخصی معاند و خبیث بود، در حال حرکت به سوی مدینه بودم که متوجه شدم وضع زندگی او و خانواده اش پریشان است. مقداری کمک برای او فرستادم و به سوی مقصدم حرکت کردم. در مدینه به محضر امام صادق علیه السّلام شرفیاب شدم، نزد آن حضرت نشسته بودم که ابتدا به سخن کرد و فرمود: ای داود! روز پنجشنبه اعمال شما را بر من عرضه کردند وقتی در میان اعمال تو صله ای را که به پسرعمویت داده بودی مشاهده کردم، خوشحال شدم. می دانم که این صله ی تو ( و جفای او) موجب تسریع در اجل او خواهد شد…

از گفتنی های جالب اینکه: هنگام شهادت حضرت صادق علیه السلام، دو موضوع ( صله ی رحم و نماز) دیده شده که آن بزرگوار تأکید و توجّه بسیار به آن نمود:
۱-هر وقت به هوش می آمد از بستگان نزدیک می پرسید و نام آنها را می برد و می فرمود: به فلانی و فلانی آنقدر پول بدهید و حتی نام یکی از بستگانش را که شمشیر به رویش کشیده بود، ذکر کرد و فرمود: فلان مقدار پول به او بدهید. یکی از کنیزان آنحضرت به نام « سالِمه» عرض کرد: آیا به کسی که با شما دشمنی کرد، پول می دهی؟ فرمود: می خواهم مشمول این آیه باشم که خداوند می فرماید:
وَ الَّذِینَ یَصِلُونَ ما اَمَرَ اللهُ بِهِ اَنْ یُوصَلَ وَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ یَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ… اُولئکَ لَهُمْ عُقْبَی الدّارِ.
:« و آنانکه پیوندهائی را که خداوند به آن امر کرده برقرار می نمایند ( یعنی صله رحم می کنند)… عاقبت نیک در سرای دیگر از برای آنها خواهد بود».
( رعد- ۲۱ و ۲۲)